ترانه های دلتنگی

 

عصر ما ، عصر فریبه،عصر اسمهای غریبه 
 

 

عصر پژمردن گلدون ، چترای سیاه تو بارون

 

 

شهر ما سرش شلوغه، وعده هاش همه دروغه

 

 آسمونش پر دوده ، قلب عاشقاش کبوده
 

 

کاش تو قحطی شقایق ، بشینیم توی یه قایق ،

 

 

بزنیم دلو به دریا،منو تو تنهای تنها

 

خونه هامون پر نرده ، پشت هر پنجره پرده
 

 

قفس ها پر پرنده ، لبای بدون خنده

 

چشما خونه ی سواله، مهربون شدن محاله،

 

نه برای عشق میلی ،نه کسی به فکر لیلی 
 

 

کاش تو قحطی شقایق ، بشینیم توی یه قایق ،

 

 

 

بزنیم دلو به دریا، منو تو تنهای تنها
 

 

اونقده می ریم که ساحل ، از منو تو بشه غافل ،

 

 

قایقو با هم می رونیم اونجا تا ابد می مونیم ،

 

 

 جایی که نه آسمونش ، نه صدای مردومنش

 

نه غمش ، نه جنب و جوشش ،نه گلای گل فروشش ،

 

 

مثل اینجا آهنی نیست ، مثل اینجا آهنی نیست

 

 

پس ببین،یادت بمونه ..... کسی هم اینو ندونه،

 

 

زنده بودیم اگه فردا 

 

 وعده ی ما لب دریا... 

 

نوشته شده توسط محدثه تنها در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 ساعت 22:18 موضوع | لینک ثابت